من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد                                  نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست نيست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نيست

     پس چرا عاشق نباشم